Onze Eerste

Angelina Kruijer

Onze Eerste - Angelina Kruijer

Je kijkt om…

… en ineens ben je een jaartje verder.

Zo jammer, want elke keer beloof ik mezelf om verder te schrijven. Ik denk dat alle andere ouders gelijk hebben: “de tijd vliegt zodra je een kind hebt mogen krijgen”

Net even bekeken wat ik een jaartje terug schreef, en sindsdien is Angelina toch echt wel vooruit gegaan hoor.

Uiteraard praat ze de oren van je hoofd (vrouwelijk), probeert ze nu al haar wil door te drijven (ook vrouwelijk) en geniet ze van de aandacht van papa en mama. Zodra ze dat niet krijgt, dan komen alle trucjes uit haar mouw tevoorschijn om alsnog de aandacht te krijgen (vrouwelijk op haar top dus!)

Even een snelle herinnering schrijven is er dus niet meer zomaar bij. Het leven is tegenwoordig plannen en zorgen dat alles op tijd loopt… anders kom je niet meer bij je doel van de dag uit.

Tegenwoordig zit ze al voorin in de auto als we samen ergens naartoe rijden, want achterin is natuurlijk voor baby’s.

Tijdens een ritje naar Beverwijk (via de sluizen) kwamen we langs een verkeersbord. Er staan er natuurlijk zat langs de sluizen, maar Angelina maakte mij toch even duidelijk dat ik niet te hard moest rijden hier… Toen ik vroeg waarom, wees zij me een bord aan, en begreep ik direct haar uitleg:

“Papa, je mag hier niet hard rijden, want hier steken slakken over”.

Ik heb haar niet verteld wat het bord echt betekent… dat komt wel als ze 16 wordt en haar brommerrijbewijs wil halen.

Het is trouwens prachtig om te zien hoe ze zichzelf ontwikkeld. Afgelopen week wilde ze twee sjaals aan elkaar gebonden hebben. Uiteraard bij ons de vraag: “waarom??”, maar daar kwam niet echt een antwoord op, en ze ging er gewoon lekker mee spelen en proberen knoopjes in te leggen.

Zo simpel als we zijn, kijken we het even aan, en ze doet verder niets geks met de sjaal, dus we later haar lekker gaan… Tot het moment dat ik haar een paar daagjes later van school ga ophalen, en ze komt zwaaiend met een groot vel papier in haar kleine handen en een enorme glimlach op haar mond naar buiten rennen. Trots en vol plezier laat ze het vel papier zien en zegt: “Goed hè?”

Ik lees de tekst op het papier en ben ineens zo trots als een stier met zeven lu…. uhhh, zo trots als een Pauw!

En ik maar denken dat ze alleen leuke knutselwerkjes bij juf Colinda maakt!

Aangezien er ineens nogal wat gaande is in ons familieleven, zal er de komende tijd weer veel geschreven worden. Wat er dan gebeurt in ons leven?

… nog heel even wachten, en dan deel ik het met iedereen…

bedpraatje

Inmiddels (bijna) aangekomen bij de tweede helft van haar 3e jaar in huize Kruijer.  Uiteraard kan ze al precies vertellen hoe ze heet: “Angelina Kruijer – Douma, want meisjes hebben twee namen… dat heeft mama ook” en waar ze woont, inclusief huisnummer!

Vandaag een papa-dag achter de rug. Samen naar het Teyler-museum waar we een speurtocht hebben gedaan. Angelina kreeg een eigen krukje mee om in de vitrines te kunnen kijken, want ze moest natuurlijk de echte dingen bij de plaatjes zoeken. Papa was mee om de antwoorden op te schrijven. Ze was erg enthousiast en liep op een gegeven moment van hot naar her om alles nog een keertje te bekijken. Achteraf mocht ze twee haaientandjes uitkiezen omdat bijna al haar antwoorden goed waren. Het museum zelf is een beetje aan me voorbij gegaan, want ik heb genoten van mijn passie-volle dochter.

Vanavond bracht mama haar naar bed, en dan wil ze altijd nog even praten (lees: tijdrekken) en omdat we nog steeds een babyfoon hebben staan, kon ik een stukje meeluisteren:

A: “Mam… waarom hebben jullie tv op de kamer?”

B: “Omdat we dan tv op bed kunnen kijken als we nog iets willen afkijken.”

A: “Mag ik dat ook op mijn kamer?”

B: “Nee”

A: “Waarom niet? ik wil ook tv kijken als ik naar bed ga”

B: “Nee, als je groot bent krijg je een tv op je kamer”

A: “Als ik 5 ben dus… en mam… waarom heb ik een hekje langs mijn bed?”

B: “Dan val je er niet uit, schat.”

A: “Ik wil ook wel een bed zonder hekje, mam”

B: “Als je groter bent, dan krijg je een nieuw bed, zonder hekje, goed?”

A: “Ja! een bed zonder hekje èn twee kussens!”

B: “Een bed met twee kussens? Die krijg je pas als je 18 bent!”

A: “Zijn hullie (jullie) al 18 dan mam?”

B: “Ja schat, wij zijn al 18 geweest”

A: “Oh… maar met twee kussens op bed kan je wel bij me slapen als ik 18 ben”

B: “Slaap lekker schat….”

10 11


Dit springkussen is samen met Mandy en Kerwin gekocht. 

Samen, zodat Laila en Angelina samen op het ding kunnen springen, vallen… Uhh “doerakken” dus!

Niemand mag er op, want we hebben verteld aan Angelina dat alleen zij en Laila er op mogen, anders gaat ie stuk. Het ding kan maar 30 kilo aan, dus een boem willen we niet hebben, want dan zijn er 2 huilende kinderen. 

Vandaag, net thuis gekomen van het werk, wilde Angelina spelen met papa op het luchtkussen… Maar ik mag er niet op! Angelina vertelt mij dat het alleen voor Laila en Angelina is. Natuurlijk een beetje beteuterd kijk ik naat Angelina, en vraag wanneer ik er dan wel op mag.

Het antwoord is duidelijk!

“Als papa klein is!” zegt Angelina!

Dus mijn wedervraag is meteen:”Wanneer is papa dan klein genoeg?”

“Om 10  11.. Niet nu!”

Douchen…

‘S morgens om 6:15 uur ergens licht aan zien gaan nadat je de kleine om mama hoort roepen heeft best zijn voordelen: 

  1. Mama wordt geroepen, dus ik kan blijven liggen.
  2. Bruut wakker gemaakt worden door de wekker is verleden tijd.
  3. Het wordt een lekkere lange dag, dus papa kan aan deze site werken…

Het ene nadeeltje dat Bianca ineens een ochtendhumeur heeft, veegt voordeel 1 helaas van de “Kaart” (<-Dora uitspraak). Ach, gelukkig klaart alles in huize Kruijer binnen no-time weer op als we aan de eerste koffie zitten.

Iets later op de ochtend… Bianca is buiten met Yara, ik sta te douchen, dus Angelina kan even lekker ‘spelen’ in die tijd. ‘Spelen’ tussen leestekens, want Angelina gaat graag op expeditie. De laatste keer heeft ze oma met de huistelefoon uit bed gebeld, dus echt kalm sta ik niet meer te douchen. 

Deze keer lijkt het rustig en hoor ik af en toe alleen ‘mooi’…. ‘Oh Moooiii’… ‘Moooii papah’. Dus nieuwsgierig als ik ben, vraag ik:’Wat is mooi? Laat eens zien wat je mooi vindt?’  Trots komt ze naar de douche lopen en gaat voor me staan… 

  • Geen telefoon – CHECK
  • Geen make-up – CHECK
  • Geen pyamabroek aan – CHE… ???

  
Vol Trots blijft ze staan zodat ik een foto kan maken. Ze heeft ZELF haar pyamabroek uitgedaan, een rok uit de kast gepakt en aangetrokken!! 

Ik ben nu al benieuwd wat ze morgen zal gaan doen ?

Schaamrood!

schaamroodHet is zó lang geleden dat ik hier een stukje tekst heb geplaatst, dat ik bijna over nadenk om bij Volkswagen te gaan werken…
Ik heb namelijk terug gekeken, en het laatste bericht komt uit het jaar 2014… februari 2014! Maar goed, ik ga maar weer ‘ns langzaamaan starten.

Onze ‘kipnugget’ is inmiddels 2 pluhus 2,5 maand en is al iets verder in haar kunnen sinds mijn laatste tekst hier. Daarin had ze eindelijk door hoe ze op haar buik moest draaien in bed, hmmm. Inmiddels heeft ze dat bedje al niet meer, kan ze prima lopen, rennen, al wat woordjes zeggen en zelfs ’s morgens vroeg met ‘grote verbaasde ogen’ de huistelefoon aan papa geven… met een slaperige oma aan de andere kant van de lijn 😀

Ach ja, Het is moeilijk om te praten in een telefoon als je nog niet veel woorden kent hè. De standaard woorden komen er al redelijk prima uit. In het begin dat ze praatte was het nog mwommwa (mama dus) en voor papa was het “PWWAAAAAPPPAAAAA”, alsof ik hardhorend ben ofzo. Gelukkig is het nu gewoon mama en papa.
Woordjes zoals “ja”, “nee”, “eten”, en “die” zij niks veranderd en het woordje”ijs” gleed er gewoon al bij de eerste keer normaal uit. Onze kat is omgedoopt naar: “DrroekoKliko”, een “tietui” is uiteraard een vliegtuig, een “Af-haf” is een hond  en onze buren zullen waarschijnlijk voor altijd “BoWo” blijven heten… Oh, sinds een paar weekjes spreekt ze al 1 zin… “Mama, iek ijs”

Het laatste jaar is echt ongelooflijk snel gegaan. Ze heeft elke woensdag-ochtend een speelochtend bezocht, maar daar is ze uitgegroeid. Tegenwoordig gaat ze al twee ochtenden alleen naar “school”. Nou ja, alleen… Bianca brengt haar bij de overkant naar binnen, en dan heeft ze nog net het fatsoen om mama gedag te zeggen, want ze is gelijk al verdwenen naar het speelgoed in haar favoriete hoekje. Ook als ze buiten gaan spelen en mama achter het voorraam ziet staan, zwaait ze even vrolijk, roept “Hay Mam” en gaat dan verder met wat ze aan het doen is… Dat klinkt natuurlijk ideaal, maar als ouder WIL JE DAT “ZELFSTANDIGE” HELEMAAL NIET! Het heerlijke hangen bij papa en mama wordt ook al steeds een klein beetje minder, bah!

Baby-TV kan allang niet meer (“Neeh Papah, Dora”). Ik dacht eerst: gelukkig heeft ze een tussenstop voordat GTST aantrekkelijk wordt… Nu een paar maanden verder, denk ik daar toch anders over. De “opvoedkundige” tekenfilms van tegenwoordig sluipen in je karakter en nemen het onbewust over!
Het begint zelfs op m’n werk al. Als we even flink door moeten werken, roep ik “Knallen Blaze!”. Voordat we naar een andere locatie gaan, roep ik “KAART”. Als ik muziek op zet, dan is het automatisch Monique Smit en zelfs als ik naar huis ga zeg ik geen gedag meer, maar vraag ik aan m’n collega: “En wat vond jij vandaag het leukste? … Dat vond ik ook!”

Twee jaar oud! Ik vind het nu al niet leuk dat ze opgroeit…