Onze Eerste

Angelina Kruijer

Onze Eerste - Angelina Kruijer

Al ruim 6 maanden verder…

Afgelopen week weer terug op aarde gekomen. Na een “roes-reis” van 6 maanden wordt je lichaam wakker geschud door familieomstandigheden die eens niet over je kleine meid gaan.
Tsjonge, wat gaat de tijd toch snel! Ik had mezelf beloofd dit blog constant bij te houden, maar zo’n kleine doerak als Angelina laat je gewoon alles vergeten. Wat een liefde krijgen we toch van onze dochter.

De laatste updates maar als eerste, de rest komt wel weer boven in volgende verslagen 😉

Angelina heeft eindelijk door hoe ze moet draaien op haar buik. Na lang oefenen, en niet weten waar die onderliggende arm nou eigenlijk heen moet, is het eindelijk zover! Als je haar ziet liggen in de box is het net alsof ze een gooi heeft gehad van Bianca of mij. Op de foto hieronder is die arm nog zo lastig…

Angelina draait

Maar tegenwoordig is die arm al wat slimmer geworden, en kan ze dus uitgebreid slapen op haar buik (heeft ze eindelijk iets van mij!!)

Praten heeft ze uiteraard van haar moeder… Pfff, wat ga ik het slecht krijgen als ze woordjes begint te leren. Dus met dat in het vooruitzicht, probeer ik haar zo lang mogelijk: Bla Bla, oetsiewoetsjiewoe en Gamma te laten zeggen.

Verder is ze ’s middags als ze wakker wordt al helemaal verslingerd aan haar fruithapje. Geen PFFFFFRRRFTTT, geen rare bekken, geen gedoe, lekker eten!!
’s Avonds krijgt ze ook soms al een warm hapje, maar die is nog niet helemaal in de smaak gevallen… Ik zei al tegen Bianca: “Misschien hadden we niet met spruiten moeten beginnen.”

Als voorlopige afsluiter een Pret-Bek foto voor in het plakboek:
Lekker gegeten

Dinky-Toy

Het gaat GOED met onze Stinky-Toy!
De tijd van slapen, eten, poepen is leuk! Ik geniet van het slapen en eten… Dat poepgedeelte moet er inslijten, denk ik. Koffie moet je ook leren drinken!

Maar het is heerlijk om m’n kleine meid te voederen. Lekker samen hangen op de bank voor de laatste fles, en dan een fijn een Disney-film kijken. Zo’n laatste fles duurt dus altijd extra lang. Ik hou Bianca voor dat ze na de laatste fles niet goed boert, maar dat ligt natuurlijk iets anders. (De kleine wil natuurlijk de film afkijken :-D)
Gelukkig krijg ik geen commentaar van Bianca, maar ik moet nog steeds op m’n tellen passen, want er drijven hier en daar nog steeds wat hormonen in huize Kruijer rond…

Wat ik me nu pas heb gerealiseerd, is dat er nog geen foto’s geplaatst waren! Dat heb ik bij deze gedaan!


Het is wel zo dat het echt keihard gaat allemaal. Mensen hebben mij gewaarschuwd om veel te genieten, want de veranderingen gaan snel.
De mensen hebben gelijk!
Elke dag zijn er weer andere uitdrukkingen in haar gezicht. Angelina ziet steeds meer, en reageert al helemaal op mijn stem. Dat ze pas was geboren, had ik nog geen contact met haar. Nu, zo’n 6 weken verder, geeft ze me ’s morgens al een glimlach als ik haar uit bed haal. Toch blijft mama natuurlijk de meest aantrekkelijke van ons twee.

 

Soms moet je niet bij de eerste stap al willen winnen!

Daar gaan we weer!

Sommige dingen hebben nou eenmaal voorrang. Dus schuif je alles natuurlijk even een maandje opzij, voor je uit, of zelfs uit de weg om datgene mee te maken wat toch echt het meest belangrijke is op dat moment.

Helaas is het een bewezen feit dat deze jonge vader binnen “no-time” alles vergeet wat hij moet onthouden als hij maar afgeleid wordt met iets leukers. Stuur mij weg naar de winkel voor een blikje doperwten, en ik kom 4 uur later terug met een stuk jonge kaas. “Tsjah, ik kwam de ouwe buurman tegen, en we zijn ff wat gaan drinken om bij te praten.”
Wees gerust Baas (als je dit ooit leest), binnen werktijd lukt het nog net om mij te focussen… maar als ik straks na 3 weken vakantie terug kom, kun je wel rekenen op een “inwerk-weekje”.

Goed, je ziet het, ik wijk af van hetgeen ik wilde vertellen… De laatste maand heb ik alles opzij gezet… nee, opzij GEDUWD om te genieten van Angelina, mijn dochter (zei hij trots!!).
Ik kan niemand vertellen hoe het is om voor de eerste keer vader te worden, en ik denk dat niemand dat gevoel ook kan beschrijven. Wat een blij, fijn, emotioneel, gaaf gevoel geeft dat!
Mijn probleem is, dat ik die vele momenten van de laatste maand vergeet, omdat er elke keer wel iets anders gebeurt wat leuk is. Vandaag had ik het idee om het toch maar weer op te gaan schrijven, want al die nieuwe ervaringen worden te gortig om te onthouden!

Het eerste “Stress-moment” van de afgelopen tijd:
De thuiskomst van Bianca en Angelina! In het ziekenhuis is natuurlijk alles geregeld, want je hoeft maar op een rood knopje te drukken, en er komen gelijk lieve zusters aanlopen die je helpen met alles wat je vraagt. Thuis echter, is er geen rood knopje! Thuis zijn er geen lieve zusters die je helpen met alles wat je vraagt! Thuis is het dus vanaf de eerste minuut een Stress-Situatie. In het ziekenhuis ligt alles klaar, Thuis is alles wel aanwezig, maar nog netjes opgeborgen. De eerste nacht thuis was dus een geweldige uitdaging voor deze papa. De nieuwe mama dacht dat papa wel even 30 zusters kon vervangen… Pfff. gelukkig was het maar voor 1 nacht! Gelukkig had ik de volgende dag een prima Back-Up aan Annemarie (onze kraamhulp)

Het eerste “Schrik-moment” van de afgelopen tijd:
Gelijk na de fles een luier verschonen is géén goed idee! Blijkbaar moet de melk eerst rustig naar beneden zakken in zo’n klein lichaam. Als je dat niet laat gebeuren, en een kleine meid gelijk op haar rug legt, komt de melk uit de slokdarm terug en vult de neusgaten en het mondje. Da’s een raar gezicht, en het zorgt er voor dat Angelina niet meer kan ademen… Gelukkig hebben we alle melk er uit kunnen schudden 😉 en achteraf was het verschonen van de luier niet echt nodig.

Het eerste “Fijne-moment” van de afgelopen tijd:
De blik van Bianca op haar dochter! Duidelijk een moeder-blik, en da’s raar om te zien! Je ziet je lieve vriendin veranderen in een moeder binnen een ogenblik. Wat is dat mooi om mee te maken. Daarnaast is het natuurlijk geweldig om je kind voor het eerst te kunnen zien. Want een aanstaande papa staat 9 maanden aan de zij-lijn. Bij Bianca is een keizersnede toegepast, daarom kreeg ik Angelina als eerste in de armen, en zie je dat het helemaal geen groene kip-nugget is. Wat een gevoel!
Natuurlijk kun je niet snel genoeg naar het hoofdeind van Bianca rennen om je dochter aan je vrouw te laten zien… WOW!

Oké, dan blijft natuurlijk over:
Het eerste “Smerige-moment” van de afgelopen tijd:
De start van poep-luiers is geweldig. Er komt een soort van zwarte drap uit je kind, wat lijkt op siliconenkit. Prima schoon te maken, en het stinkt niet… Dat duurt maar een dag of 3! Na drie dagen is het zwarte spul ineens geel… Mosterd-geel, inclusief de mosterdzaadjes. Geen geur, dus je gaat geloven wat iedereen zegt: De poep-luiers van je eigen kind stinken niet.
Maar dan… Een weekje verder… Ik kom thuis met Yara, na een heerlijke frisse wandeling. Ik sta nog in de gang en ruik een vreemde lucht… ik doe de riem af van Yara en roep naar Bianca:”Ruik jij dat ook?”.
Als antwoord krijg ik terug:”Wat bedoel je?”… Op dat moment stap ik de woonkamer in, kijk ik naar Bianca (met Angelina op haar schoot), en er kruipt me toch een zure, rotte, lucht m’n neus in… GATVERDAMME!
Iedereen die zegt dat een poep-luier van je eigen kind niet vies is, die LIEGT! Het stinkt, plakt en heeft de meest vreemde kleur groen die je ooit hebt gezien! En wat zeggen je vrienden? Och jongen, dit is nog niks!

Nu twijfel ik toch of ik wel verder moet gaan bloggen…. sommige dingen moeten gewoon vergeten worden!