Onze Eerste

Angelina Kruijer

Onze Eerste - Angelina Kruijer

Daar gaan we weer!

Sommige dingen hebben nou eenmaal voorrang. Dus schuif je alles natuurlijk even een maandje opzij, voor je uit, of zelfs uit de weg om datgene mee te maken wat toch echt het meest belangrijke is op dat moment.

Helaas is het een bewezen feit dat deze jonge vader binnen “no-time” alles vergeet wat hij moet onthouden als hij maar afgeleid wordt met iets leukers. Stuur mij weg naar de winkel voor een blikje doperwten, en ik kom 4 uur later terug met een stuk jonge kaas. “Tsjah, ik kwam de ouwe buurman tegen, en we zijn ff wat gaan drinken om bij te praten.”
Wees gerust Baas (als je dit ooit leest), binnen werktijd lukt het nog net om mij te focussen… maar als ik straks na 3 weken vakantie terug kom, kun je wel rekenen op een “inwerk-weekje”.

Goed, je ziet het, ik wijk af van hetgeen ik wilde vertellen… De laatste maand heb ik alles opzij gezet… nee, opzij GEDUWD om te genieten van Angelina, mijn dochter (zei hij trots!!).
Ik kan niemand vertellen hoe het is om voor de eerste keer vader te worden, en ik denk dat niemand dat gevoel ook kan beschrijven. Wat een blij, fijn, emotioneel, gaaf gevoel geeft dat!
Mijn probleem is, dat ik die vele momenten van de laatste maand vergeet, omdat er elke keer wel iets anders gebeurt wat leuk is. Vandaag had ik het idee om het toch maar weer op te gaan schrijven, want al die nieuwe ervaringen worden te gortig om te onthouden!

Het eerste “Stress-moment” van de afgelopen tijd:
De thuiskomst van Bianca en Angelina! In het ziekenhuis is natuurlijk alles geregeld, want je hoeft maar op een rood knopje te drukken, en er komen gelijk lieve zusters aanlopen die je helpen met alles wat je vraagt. Thuis echter, is er geen rood knopje! Thuis zijn er geen lieve zusters die je helpen met alles wat je vraagt! Thuis is het dus vanaf de eerste minuut een Stress-Situatie. In het ziekenhuis ligt alles klaar, Thuis is alles wel aanwezig, maar nog netjes opgeborgen. De eerste nacht thuis was dus een geweldige uitdaging voor deze papa. De nieuwe mama dacht dat papa wel even 30 zusters kon vervangen… Pfff. gelukkig was het maar voor 1 nacht! Gelukkig had ik de volgende dag een prima Back-Up aan Annemarie (onze kraamhulp)

Het eerste “Schrik-moment” van de afgelopen tijd:
Gelijk na de fles een luier verschonen is géén goed idee! Blijkbaar moet de melk eerst rustig naar beneden zakken in zo’n klein lichaam. Als je dat niet laat gebeuren, en een kleine meid gelijk op haar rug legt, komt de melk uit de slokdarm terug en vult de neusgaten en het mondje. Da’s een raar gezicht, en het zorgt er voor dat Angelina niet meer kan ademen… Gelukkig hebben we alle melk er uit kunnen schudden 😉 en achteraf was het verschonen van de luier niet echt nodig.

Het eerste “Fijne-moment” van de afgelopen tijd:
De blik van Bianca op haar dochter! Duidelijk een moeder-blik, en da’s raar om te zien! Je ziet je lieve vriendin veranderen in een moeder binnen een ogenblik. Wat is dat mooi om mee te maken. Daarnaast is het natuurlijk geweldig om je kind voor het eerst te kunnen zien. Want een aanstaande papa staat 9 maanden aan de zij-lijn. Bij Bianca is een keizersnede toegepast, daarom kreeg ik Angelina als eerste in de armen, en zie je dat het helemaal geen groene kip-nugget is. Wat een gevoel!
Natuurlijk kun je niet snel genoeg naar het hoofdeind van Bianca rennen om je dochter aan je vrouw te laten zien… WOW!

Oké, dan blijft natuurlijk over:
Het eerste “Smerige-moment” van de afgelopen tijd:
De start van poep-luiers is geweldig. Er komt een soort van zwarte drap uit je kind, wat lijkt op siliconenkit. Prima schoon te maken, en het stinkt niet… Dat duurt maar een dag of 3! Na drie dagen is het zwarte spul ineens geel… Mosterd-geel, inclusief de mosterdzaadjes. Geen geur, dus je gaat geloven wat iedereen zegt: De poep-luiers van je eigen kind stinken niet.
Maar dan… Een weekje verder… Ik kom thuis met Yara, na een heerlijke frisse wandeling. Ik sta nog in de gang en ruik een vreemde lucht… ik doe de riem af van Yara en roep naar Bianca:”Ruik jij dat ook?”.
Als antwoord krijg ik terug:”Wat bedoel je?”… Op dat moment stap ik de woonkamer in, kijk ik naar Bianca (met Angelina op haar schoot), en er kruipt me toch een zure, rotte, lucht m’n neus in… GATVERDAMME!
Iedereen die zegt dat een poep-luier van je eigen kind niet vies is, die LIEGT! Het stinkt, plakt en heeft de meest vreemde kleur groen die je ooit hebt gezien! En wat zeggen je vrienden? Och jongen, dit is nog niks!

Nu twijfel ik toch of ik wel verder moet gaan bloggen…. sommige dingen moeten gewoon vergeten worden!

Category: Jaar 1
  • Ria Koster says:

    Prachtig om te lezen en o zo waar. Mooi geschreven Hans. Ik wacht op je volgende blog.

  • peter says:

    Mooi hou het bij want je bent het zo vergeten. Hans klasse

  • Nanda says:

    Geniet er van Hans want de tijd vliegt…. En dat weekje inwerken; dat komt wel goed 😉

  • lizbeth says:

    Ben ’t in z’n geheel eens met de vorige reakties : geniet ervan en blijf vooral alles opschrijven want er gebeurt zoveel in zo’n relatief korte tijd dat je zomaar wat zou kúnnen vergeten … En ’t is zo onwijs leuk om na ’n poosje weer alles terug te lezen 🙂

  • Michael aan de Kerk says:

    Haha Hans, geweldig en o-zo-herkenbaar stukje. Geniet er van, de luiers worden niet beter met de jaren…

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*