Onze Eerste

Angelina Kruijer

Onze Eerste - Angelina Kruijer

Nieuwe woorden

Bedankt lieve vriendjes en vriendinnetjes 🙁 voor jullie reacties. Ik heb mijn cursus “Mac OSX Mountain Lion Support Essentials” laten cancellen door mijn werkgever…
Ik heb namelijk meer woorden in het vooruitschiet dan ik dacht. Verloskundige ging nog best, al weet ik nog niks over het woord.
?? Bepanthen ?? (Niek bedankt) Zijn dat nieuwe banden voor je wandelwagen?
?? Hydrofiele luier ?? (Peetje bedankt) loopt al het vocht gelijk uit de luier ??
En dan is Vonne er nog (Johannesbroodpitmeel, navelklem, strippen, bedklossen, roze wolk, bandenpijn, tangverlossing, nesteldrang, zinkzalf, voedingsbh, zeepvrije wasgel, vacuümpomp, apgarscore, perineummassage)… ja, toen werd ik toch echt moedeloos. het tweede woord “Navelklem” doet mij gelijk al denken aan een soort Tepelklem voor je nav... Nah, weet je, dit gaat NIET goed!

Ik begin van voor af aan. De post is “sticky” gemaakt, want ik zal ‘m nog vaak raadplegen!

* Angel-Sound = Baby Hartje Megafoon.
* Bola = Zwangerschapsbelletje (leuk woord voor bepaalde spelletjes)
* Combinatietest = Kijken of kindje er beter uit komt dan ik!
* Commode = kastje van 250 euro om urine en ontlasting van de baby te  verwijderen.
* Echoscopiste
= Vrouw met een ik-kan-naar-kind-kijken-machine
* Embryo
= Apfelkorn, Baileys en een drupje Coebergh
* Erkenning
 = Voor week 24 aangeven bij de gemeente dat ik ook wat te zeggen heb
* Foetus = de baby wordt opgebouwd vanaf de voeten! het gaat groeien 🙂
* hCG = Zwangerschapshormoon, geen partydrug!
* Kraamzorg = Hulp na een bevalling. Nakijken bij verzekering, bestellen voor week 16
* Maxi-Cosi = Tonka-achtig merk voor Baby-Hardware
* Nekplooimeting = Zie Combinatietest
* Ouderlijk Gezag = Het “Vraag maar aan je vader” afschuif-systeem voor moeders.
* Rompertje = Ondergoed voor baby, een soort gekrompen bodystocking.
* Trimester = 3 x poepen en je bent er doorheen!
* Verloskundige =  Vrouw die alles gaat regelen! (soort Weddingplanner, maar anders)

Wordt Vervolgd…

Mijn eerste Homepage…

Wij zijn al 7 jaar bezig met het maken van een droom.

De droom is een baby, kind, tiener en uiteindelijk onze creatie het huis uit schoppen om zelf eens de wereld te verkennen… Al die jaren geduld, proberen, en uiteindelijk met hulp van het MCK een positief geluid! Bianca is zwanger.

Deze website wil ik graag bijhouden door middel van een blog, met alle dingen die we de komende tijd mee gaan maken. Leuk voor later, en wie weet pikt iemand er ook nog iets van op (da’s wel heeel positief haha)

De website wijst zich vanzelf. Klik boven in het menu op een item, en je wordt er heen gebracht. Rechtsboven op de site staan mijn meest recente blogs (de laatste bovenaan). Foto’s en dergelijke kun je ook boven in het menu vinden.

Ik ben de website nog steeds aan het bouwen, dus er zullen nog wel wat veranderingen komen.

Anyway… Bianca en ik zeggen “Welkom!”

Je kijkt om…

… en ineens ben je een jaartje verder.

Zo jammer, want elke keer beloof ik mezelf om verder te schrijven. Ik denk dat alle andere ouders gelijk hebben: “de tijd vliegt zodra je een kind hebt mogen krijgen”

Net even bekeken wat ik een jaartje terug schreef, en sindsdien is Angelina toch echt wel vooruit gegaan hoor.

Uiteraard praat ze de oren van je hoofd (vrouwelijk), probeert ze nu al haar wil door te drijven (ook vrouwelijk) en geniet ze van de aandacht van papa en mama. Zodra ze dat niet krijgt, dan komen alle trucjes uit haar mouw tevoorschijn om alsnog de aandacht te krijgen (vrouwelijk op haar top dus!)

Even een snelle herinnering schrijven is er dus niet meer zomaar bij. Het leven is tegenwoordig plannen en zorgen dat alles op tijd loopt… anders kom je niet meer bij je doel van de dag uit.

Tegenwoordig zit ze al voorin in de auto als we samen ergens naartoe rijden, want achterin is natuurlijk voor baby’s.

Tijdens een ritje naar Beverwijk (via de sluizen) kwamen we langs een verkeersbord. Er staan er natuurlijk zat langs de sluizen, maar Angelina maakte mij toch even duidelijk dat ik niet te hard moest rijden hier… Toen ik vroeg waarom, wees zij me een bord aan, en begreep ik direct haar uitleg:

“Papa, je mag hier niet hard rijden, want hier steken slakken over”.

Ik heb haar niet verteld wat het bord echt betekent… dat komt wel als ze 16 wordt en haar brommerrijbewijs wil halen.

Het is trouwens prachtig om te zien hoe ze zichzelf ontwikkeld. Afgelopen week wilde ze twee sjaals aan elkaar gebonden hebben. Uiteraard bij ons de vraag: “waarom??”, maar daar kwam niet echt een antwoord op, en ze ging er gewoon lekker mee spelen en proberen knoopjes in te leggen.

Zo simpel als we zijn, kijken we het even aan, en ze doet verder niets geks met de sjaal, dus we later haar lekker gaan… Tot het moment dat ik haar een paar daagjes later van school ga ophalen, en ze komt zwaaiend met een groot vel papier in haar kleine handen en een enorme glimlach op haar mond naar buiten rennen. Trots en vol plezier laat ze het vel papier zien en zegt: “Goed hè?”

Ik lees de tekst op het papier en ben ineens zo trots als een stier met zeven lu…. uhhh, zo trots als een Pauw!

En ik maar denken dat ze alleen leuke knutselwerkjes bij juf Colinda maakt!

Aangezien er ineens nogal wat gaande is in ons familieleven, zal er de komende tijd weer veel geschreven worden. Wat er dan gebeurt in ons leven?

… nog heel even wachten, en dan deel ik het met iedereen…

bedpraatje

Inmiddels (bijna) aangekomen bij de tweede helft van haar 3e jaar in huize Kruijer.  Uiteraard kan ze al precies vertellen hoe ze heet: “Angelina Kruijer – Douma, want meisjes hebben twee namen… dat heeft mama ook” en waar ze woont, inclusief huisnummer!

Vandaag een papa-dag achter de rug. Samen naar het Teyler-museum waar we een speurtocht hebben gedaan. Angelina kreeg een eigen krukje mee om in de vitrines te kunnen kijken, want ze moest natuurlijk de echte dingen bij de plaatjes zoeken. Papa was mee om de antwoorden op te schrijven. Ze was erg enthousiast en liep op een gegeven moment van hot naar her om alles nog een keertje te bekijken. Achteraf mocht ze twee haaientandjes uitkiezen omdat bijna al haar antwoorden goed waren. Het museum zelf is een beetje aan me voorbij gegaan, want ik heb genoten van mijn passie-volle dochter.

Vanavond bracht mama haar naar bed, en dan wil ze altijd nog even praten (lees: tijdrekken) en omdat we nog steeds een babyfoon hebben staan, kon ik een stukje meeluisteren:

A: “Mam… waarom hebben jullie tv op de kamer?”

B: “Omdat we dan tv op bed kunnen kijken als we nog iets willen afkijken.”

A: “Mag ik dat ook op mijn kamer?”

B: “Nee”

A: “Waarom niet? ik wil ook tv kijken als ik naar bed ga”

B: “Nee, als je groot bent krijg je een tv op je kamer”

A: “Als ik 5 ben dus… en mam… waarom heb ik een hekje langs mijn bed?”

B: “Dan val je er niet uit, schat.”

A: “Ik wil ook wel een bed zonder hekje, mam”

B: “Als je groter bent, dan krijg je een nieuw bed, zonder hekje, goed?”

A: “Ja! een bed zonder hekje èn twee kussens!”

B: “Een bed met twee kussens? Die krijg je pas als je 18 bent!”

A: “Zijn hullie (jullie) al 18 dan mam?”

B: “Ja schat, wij zijn al 18 geweest”

A: “Oh… maar met twee kussens op bed kan je wel bij me slapen als ik 18 ben”

B: “Slaap lekker schat….”

10 11


Dit springkussen is samen met Mandy en Kerwin gekocht. 

Samen, zodat Laila en Angelina samen op het ding kunnen springen, vallen… Uhh “doerakken” dus!

Niemand mag er op, want we hebben verteld aan Angelina dat alleen zij en Laila er op mogen, anders gaat ie stuk. Het ding kan maar 30 kilo aan, dus een boem willen we niet hebben, want dan zijn er 2 huilende kinderen. 

Vandaag, net thuis gekomen van het werk, wilde Angelina spelen met papa op het luchtkussen… Maar ik mag er niet op! Angelina vertelt mij dat het alleen voor Laila en Angelina is. Natuurlijk een beetje beteuterd kijk ik naat Angelina, en vraag wanneer ik er dan wel op mag.

Het antwoord is duidelijk!

“Als papa klein is!” zegt Angelina!

Dus mijn wedervraag is meteen:”Wanneer is papa dan klein genoeg?”

“Om 10  11.. Niet nu!”

Douchen…

‘S morgens om 6:15 uur ergens licht aan zien gaan nadat je de kleine om mama hoort roepen heeft best zijn voordelen: 

  1. Mama wordt geroepen, dus ik kan blijven liggen.
  2. Bruut wakker gemaakt worden door de wekker is verleden tijd.
  3. Het wordt een lekkere lange dag, dus papa kan aan deze site werken…

Het ene nadeeltje dat Bianca ineens een ochtendhumeur heeft, veegt voordeel 1 helaas van de “Kaart” (<-Dora uitspraak). Ach, gelukkig klaart alles in huize Kruijer binnen no-time weer op als we aan de eerste koffie zitten.

Iets later op de ochtend… Bianca is buiten met Yara, ik sta te douchen, dus Angelina kan even lekker ‘spelen’ in die tijd. ‘Spelen’ tussen leestekens, want Angelina gaat graag op expeditie. De laatste keer heeft ze oma met de huistelefoon uit bed gebeld, dus echt kalm sta ik niet meer te douchen. 

Deze keer lijkt het rustig en hoor ik af en toe alleen ‘mooi’…. ‘Oh Moooiii’… ‘Moooii papah’. Dus nieuwsgierig als ik ben, vraag ik:’Wat is mooi? Laat eens zien wat je mooi vindt?’  Trots komt ze naar de douche lopen en gaat voor me staan… 

  • Geen telefoon – CHECK
  • Geen make-up – CHECK
  • Geen pyamabroek aan – CHE… ???

  
Vol Trots blijft ze staan zodat ik een foto kan maken. Ze heeft ZELF haar pyamabroek uitgedaan, een rok uit de kast gepakt en aangetrokken!! 

Ik ben nu al benieuwd wat ze morgen zal gaan doen ?

Schaamrood!

schaamroodHet is zó lang geleden dat ik hier een stukje tekst heb geplaatst, dat ik bijna over nadenk om bij Volkswagen te gaan werken…
Ik heb namelijk terug gekeken, en het laatste bericht komt uit het jaar 2014… februari 2014! Maar goed, ik ga maar weer ‘ns langzaamaan starten.

Onze ‘kipnugget’ is inmiddels 2 pluhus 2,5 maand en is al iets verder in haar kunnen sinds mijn laatste tekst hier. Daarin had ze eindelijk door hoe ze op haar buik moest draaien in bed, hmmm. Inmiddels heeft ze dat bedje al niet meer, kan ze prima lopen, rennen, al wat woordjes zeggen en zelfs ’s morgens vroeg met ‘grote verbaasde ogen’ de huistelefoon aan papa geven… met een slaperige oma aan de andere kant van de lijn 😀

Ach ja, Het is moeilijk om te praten in een telefoon als je nog niet veel woorden kent hè. De standaard woorden komen er al redelijk prima uit. In het begin dat ze praatte was het nog mwommwa (mama dus) en voor papa was het “PWWAAAAAPPPAAAAA”, alsof ik hardhorend ben ofzo. Gelukkig is het nu gewoon mama en papa.
Woordjes zoals “ja”, “nee”, “eten”, en “die” zij niks veranderd en het woordje”ijs” gleed er gewoon al bij de eerste keer normaal uit. Onze kat is omgedoopt naar: “DrroekoKliko”, een “tietui” is uiteraard een vliegtuig, een “Af-haf” is een hond  en onze buren zullen waarschijnlijk voor altijd “BoWo” blijven heten… Oh, sinds een paar weekjes spreekt ze al 1 zin… “Mama, iek ijs”

Het laatste jaar is echt ongelooflijk snel gegaan. Ze heeft elke woensdag-ochtend een speelochtend bezocht, maar daar is ze uitgegroeid. Tegenwoordig gaat ze al twee ochtenden alleen naar “school”. Nou ja, alleen… Bianca brengt haar bij de overkant naar binnen, en dan heeft ze nog net het fatsoen om mama gedag te zeggen, want ze is gelijk al verdwenen naar het speelgoed in haar favoriete hoekje. Ook als ze buiten gaan spelen en mama achter het voorraam ziet staan, zwaait ze even vrolijk, roept “Hay Mam” en gaat dan verder met wat ze aan het doen is… Dat klinkt natuurlijk ideaal, maar als ouder WIL JE DAT “ZELFSTANDIGE” HELEMAAL NIET! Het heerlijke hangen bij papa en mama wordt ook al steeds een klein beetje minder, bah!

Baby-TV kan allang niet meer (“Neeh Papah, Dora”). Ik dacht eerst: gelukkig heeft ze een tussenstop voordat GTST aantrekkelijk wordt… Nu een paar maanden verder, denk ik daar toch anders over. De “opvoedkundige” tekenfilms van tegenwoordig sluipen in je karakter en nemen het onbewust over!
Het begint zelfs op m’n werk al. Als we even flink door moeten werken, roep ik “Knallen Blaze!”. Voordat we naar een andere locatie gaan, roep ik “KAART”. Als ik muziek op zet, dan is het automatisch Monique Smit en zelfs als ik naar huis ga zeg ik geen gedag meer, maar vraag ik aan m’n collega: “En wat vond jij vandaag het leukste? … Dat vond ik ook!”

Twee jaar oud! Ik vind het nu al niet leuk dat ze opgroeit…

 

Al ruim 6 maanden verder…

Afgelopen week weer terug op aarde gekomen. Na een “roes-reis” van 6 maanden wordt je lichaam wakker geschud door familieomstandigheden die eens niet over je kleine meid gaan.
Tsjonge, wat gaat de tijd toch snel! Ik had mezelf beloofd dit blog constant bij te houden, maar zo’n kleine doerak als Angelina laat je gewoon alles vergeten. Wat een liefde krijgen we toch van onze dochter.

De laatste updates maar als eerste, de rest komt wel weer boven in volgende verslagen 😉

Angelina heeft eindelijk door hoe ze moet draaien op haar buik. Na lang oefenen, en niet weten waar die onderliggende arm nou eigenlijk heen moet, is het eindelijk zover! Als je haar ziet liggen in de box is het net alsof ze een gooi heeft gehad van Bianca of mij. Op de foto hieronder is die arm nog zo lastig…

Angelina draait

Maar tegenwoordig is die arm al wat slimmer geworden, en kan ze dus uitgebreid slapen op haar buik (heeft ze eindelijk iets van mij!!)

Praten heeft ze uiteraard van haar moeder… Pfff, wat ga ik het slecht krijgen als ze woordjes begint te leren. Dus met dat in het vooruitzicht, probeer ik haar zo lang mogelijk: Bla Bla, oetsiewoetsjiewoe en Gamma te laten zeggen.

Verder is ze ’s middags als ze wakker wordt al helemaal verslingerd aan haar fruithapje. Geen PFFFFFRRRFTTT, geen rare bekken, geen gedoe, lekker eten!!
’s Avonds krijgt ze ook soms al een warm hapje, maar die is nog niet helemaal in de smaak gevallen… Ik zei al tegen Bianca: “Misschien hadden we niet met spruiten moeten beginnen.”

Als voorlopige afsluiter een Pret-Bek foto voor in het plakboek:
Lekker gegeten

Dinky-Toy

Het gaat GOED met onze Stinky-Toy!
De tijd van slapen, eten, poepen is leuk! Ik geniet van het slapen en eten… Dat poepgedeelte moet er inslijten, denk ik. Koffie moet je ook leren drinken!

Maar het is heerlijk om m’n kleine meid te voederen. Lekker samen hangen op de bank voor de laatste fles, en dan een fijn een Disney-film kijken. Zo’n laatste fles duurt dus altijd extra lang. Ik hou Bianca voor dat ze na de laatste fles niet goed boert, maar dat ligt natuurlijk iets anders. (De kleine wil natuurlijk de film afkijken :-D)
Gelukkig krijg ik geen commentaar van Bianca, maar ik moet nog steeds op m’n tellen passen, want er drijven hier en daar nog steeds wat hormonen in huize Kruijer rond…

Wat ik me nu pas heb gerealiseerd, is dat er nog geen foto’s geplaatst waren! Dat heb ik bij deze gedaan!


Het is wel zo dat het echt keihard gaat allemaal. Mensen hebben mij gewaarschuwd om veel te genieten, want de veranderingen gaan snel.
De mensen hebben gelijk!
Elke dag zijn er weer andere uitdrukkingen in haar gezicht. Angelina ziet steeds meer, en reageert al helemaal op mijn stem. Dat ze pas was geboren, had ik nog geen contact met haar. Nu, zo’n 6 weken verder, geeft ze me ’s morgens al een glimlach als ik haar uit bed haal. Toch blijft mama natuurlijk de meest aantrekkelijke van ons twee.

 

Soms moet je niet bij de eerste stap al willen winnen!

Daar gaan we weer!

Sommige dingen hebben nou eenmaal voorrang. Dus schuif je alles natuurlijk even een maandje opzij, voor je uit, of zelfs uit de weg om datgene mee te maken wat toch echt het meest belangrijke is op dat moment.

Helaas is het een bewezen feit dat deze jonge vader binnen “no-time” alles vergeet wat hij moet onthouden als hij maar afgeleid wordt met iets leukers. Stuur mij weg naar de winkel voor een blikje doperwten, en ik kom 4 uur later terug met een stuk jonge kaas. “Tsjah, ik kwam de ouwe buurman tegen, en we zijn ff wat gaan drinken om bij te praten.”
Wees gerust Baas (als je dit ooit leest), binnen werktijd lukt het nog net om mij te focussen… maar als ik straks na 3 weken vakantie terug kom, kun je wel rekenen op een “inwerk-weekje”.

Goed, je ziet het, ik wijk af van hetgeen ik wilde vertellen… De laatste maand heb ik alles opzij gezet… nee, opzij GEDUWD om te genieten van Angelina, mijn dochter (zei hij trots!!).
Ik kan niemand vertellen hoe het is om voor de eerste keer vader te worden, en ik denk dat niemand dat gevoel ook kan beschrijven. Wat een blij, fijn, emotioneel, gaaf gevoel geeft dat!
Mijn probleem is, dat ik die vele momenten van de laatste maand vergeet, omdat er elke keer wel iets anders gebeurt wat leuk is. Vandaag had ik het idee om het toch maar weer op te gaan schrijven, want al die nieuwe ervaringen worden te gortig om te onthouden!

Het eerste “Stress-moment” van de afgelopen tijd:
De thuiskomst van Bianca en Angelina! In het ziekenhuis is natuurlijk alles geregeld, want je hoeft maar op een rood knopje te drukken, en er komen gelijk lieve zusters aanlopen die je helpen met alles wat je vraagt. Thuis echter, is er geen rood knopje! Thuis zijn er geen lieve zusters die je helpen met alles wat je vraagt! Thuis is het dus vanaf de eerste minuut een Stress-Situatie. In het ziekenhuis ligt alles klaar, Thuis is alles wel aanwezig, maar nog netjes opgeborgen. De eerste nacht thuis was dus een geweldige uitdaging voor deze papa. De nieuwe mama dacht dat papa wel even 30 zusters kon vervangen… Pfff. gelukkig was het maar voor 1 nacht! Gelukkig had ik de volgende dag een prima Back-Up aan Annemarie (onze kraamhulp)

Het eerste “Schrik-moment” van de afgelopen tijd:
Gelijk na de fles een luier verschonen is géén goed idee! Blijkbaar moet de melk eerst rustig naar beneden zakken in zo’n klein lichaam. Als je dat niet laat gebeuren, en een kleine meid gelijk op haar rug legt, komt de melk uit de slokdarm terug en vult de neusgaten en het mondje. Da’s een raar gezicht, en het zorgt er voor dat Angelina niet meer kan ademen… Gelukkig hebben we alle melk er uit kunnen schudden 😉 en achteraf was het verschonen van de luier niet echt nodig.

Het eerste “Fijne-moment” van de afgelopen tijd:
De blik van Bianca op haar dochter! Duidelijk een moeder-blik, en da’s raar om te zien! Je ziet je lieve vriendin veranderen in een moeder binnen een ogenblik. Wat is dat mooi om mee te maken. Daarnaast is het natuurlijk geweldig om je kind voor het eerst te kunnen zien. Want een aanstaande papa staat 9 maanden aan de zij-lijn. Bij Bianca is een keizersnede toegepast, daarom kreeg ik Angelina als eerste in de armen, en zie je dat het helemaal geen groene kip-nugget is. Wat een gevoel!
Natuurlijk kun je niet snel genoeg naar het hoofdeind van Bianca rennen om je dochter aan je vrouw te laten zien… WOW!

Oké, dan blijft natuurlijk over:
Het eerste “Smerige-moment” van de afgelopen tijd:
De start van poep-luiers is geweldig. Er komt een soort van zwarte drap uit je kind, wat lijkt op siliconenkit. Prima schoon te maken, en het stinkt niet… Dat duurt maar een dag of 3! Na drie dagen is het zwarte spul ineens geel… Mosterd-geel, inclusief de mosterdzaadjes. Geen geur, dus je gaat geloven wat iedereen zegt: De poep-luiers van je eigen kind stinken niet.
Maar dan… Een weekje verder… Ik kom thuis met Yara, na een heerlijke frisse wandeling. Ik sta nog in de gang en ruik een vreemde lucht… ik doe de riem af van Yara en roep naar Bianca:”Ruik jij dat ook?”.
Als antwoord krijg ik terug:”Wat bedoel je?”… Op dat moment stap ik de woonkamer in, kijk ik naar Bianca (met Angelina op haar schoot), en er kruipt me toch een zure, rotte, lucht m’n neus in… GATVERDAMME!
Iedereen die zegt dat een poep-luier van je eigen kind niet vies is, die LIEGT! Het stinkt, plakt en heeft de meest vreemde kleur groen die je ooit hebt gezien! En wat zeggen je vrienden? Och jongen, dit is nog niks!

Nu twijfel ik toch of ik wel verder moet gaan bloggen…. sommige dingen moeten gewoon vergeten worden!